Als je hart iets anders fluistert

Soms heb ik het gevoel dat ik de wereld niet helemaal bij kan houden.
Alles gaat snel. Misschien wel té snel. Er zijn verwachtingen. Verantwoordelijkheden. Werk. Rekeningen. Het huishouden. Afspraken. Dingen die geregeld moeten worden. Dingen die niet vergeten mogen worden. Dingen die horen.

En ergens lijkt het alsof de lat steeds hoger komt te liggen.
Alsof we allemaal moeten rennen om bij te blijven.

Maar eerlijk?

Ik ben moe van het rennen.

Niet omdat ik niet wil werken of niets wil doen. Integendeel. Ik werk graag. Ik ben graag bezig. Ik vind het fijn om iets te betekenen voor iemand anders. Om iets moois te maken. Om iemand blij te maken.

Maar steeds vaker voel ik een diep verlangen naar iets anders.

Naar meer ruimte.

Meer rust.

Meer leven.

Want soms bekruipt me dat gevoel.

Dat stemmetje dat zachtjes vraagt:

Is dit het nou?

Werken. Zorgen. Moeten. Rennen. Wachten op die paar weken vakantie per jaar. En dan weer opnieuw beginnen.

Eat. Sleep. Work. Repeat.

Het voelt alsof er iets in mij zit dat niet wil geloven dat dit alles is.
Alsof er een deel van mij weet dat het ook anders kan.
Niet makkelijker misschien.
Niet zonder uitdagingen.
Maar wel echter.

Vrijer.

Meer in verbinding met wie je werkelijk bent.

Steeds vaker merk ik hoe sterk het verlangen is om meer te luisteren naar mijn gevoel. Naar mijn intuïtie. Naar mijn hart.

Ook als dat ingaat tegen wat normaal gevonden wordt.
Ook als anderen het misschien niet begrijpen.
Dat vind ik moeilijk.

Want ergens ben ik nog steeds bang voor oordelen. Bang om me steeds te moeten verantwoorden. 
Bang dat iemand zegt: "Zo werkt het leven nu eenmaal."

Misschien.

Maar toch blijft dat stemmetje terugkomen.
Dat stemmetje dat zegt dat er meer mogelijk is dan alleen overleven.
Dat je niet alles hoeft te doen zoals iedereen het doet.
Dat je een eigen pad mag zoeken.

Soms droom ik van een andere plek om te leven. 
Een mooie plek om mensen te ontvangen. Om mooie dingen te delen, om samen een stukje van het pad van het leven te bewandelen. Een plek waar je echt mag zijn. Waar mensen zich fijn voelen. 
Minder spullen. Meer natuur. Meer eenvoud.
Meer zelf doen.
Meer buiten leven.
Meer voelen hoe de seizoenen veranderen.
Meer verbonden zijn met het leven zelf.

Niet omdat ik ergens van weg wil.

Maar omdat ik ergens naartoe verlang.

Naar vrijheid.
Niet de vrijheid van nooit meer werken.
Maar de vrijheid om te leven op een manier die bij je past.
Op mijn eigen tempo.
Vanuit mijn hart.

En misschien begint dat niet met grote veranderingen.
Misschien begint het met kleine keuzes.
Een grens die je eindelijk uitspreekt.
Een ochtend waarop je naar buiten gaat in plaats van direct je telefoon te pakken.
Een idee dat je toch uitvoert.
Een droom die je iets serieuzer neemt dan gisteren.
Wie weet, misschien wel hierover schrijven en het delen, zoals nu.

Ik merk steeds vaker dat juist die kleine dingen verschil maken.
Dat ik stukje bij beetje dichter bij mezelf kom.
Dat het leven zachter voelt wanneer ik luister naar wat er vanbinnen leeft.

Ik weet niet precies hoe mijn toekomst eruitziet.
Maar ik geloof wel dat elke stap richting jezelf telt.
En misschien is dat wel waar vrijheid begint.
Niet buiten jezelf.
Maar vanbinnen.

Op het moment dat je besluit dat je hart ook een stem mag hebben.

Dat je niet alleen hoeft te overleven.
Maar dat je mag gaan leven.

Voor vandaag

Vraag jezelf eens af:

Waar verlang ik op dit moment eigenlijk naar?

Niet wat verstandig is.
Niet wat hoort.
Niet wat anderen van je verwachten.

Maar waar jij naar verlangt.

Misschien zit daar een klein stapje verborgen dat je dichter bij jezelf brengt.

Een heel mooi boek, een echte aanrader. Zie hieronder:

Een ander geweldig mooi boek is: Ik beval van het Heelal van Tessa Smits
Link naar haar website: https://www.tessasmits.nl/

Volg Bijzonder Rustig ook op Instagram:

Blog delen? Dat vinden wij leuk!