Soms verandert er niet meteen iets zichtbaar aan de buitenkant.
De dagen verlopen zoals altijd. Je doet wat je gewend bent, volgt dezelfde routines en gaat mee in het tempo dat ooit vanzelf voelde.
En toch klopt er iets niet meer helemaal.
Niet groot of dramatisch. Meer een zacht gevoel op de achtergrond. Alsof dingen die vroeger vanzelf gingen nu meer energie kosten dan ze opleveren. Alsof je ergens onderweg een beetje uit verbinding bent geraakt met wat eigenlijk goed voelt.
Vaak merk je het niet meteen.
Je gaat mee in het ritme zoals het van je verwacht wordt. Werk, afspraken, verantwoordelijkheden. De dagen vullen zich vanzelf en ergens voelt het alsof er weinig keuze is. Dit is nu eenmaal hoe het gaat, hoe het hoort.
Ondertussen schuiven je eigen grenzen steeds een stukje op.
Je zegt nog even ja. Doet nog net dat extra. Probeert alle ballen in de lucht te houden, omdat stoppen geen optie lijkt. Tot je langzaam merkt dat er steeds minder energie overblijft voor de dingen die je juist voeden. Rustmomenten verdwijnen als eerste. Wat fijn voelt, komt steeds vaker op de tweede plaats.
Het druk zijn haalt je in.
Niet ineens, maar geleidelijk. Vermoeidheid wordt normaler. Je hoofd blijft aanstaan, zelfs wanneer je eindelijk zit. En ergens vanbinnen groeit het gevoel dat het zo niet langer klopt.
Soms komt dat besef zacht.
Soms juist onverwacht duidelijk.
Een moment waarop je voelt: zo wil ik niet meer verder. Misschien zelfs: zo kan ik niet meer verder.
En toch denk je eerst nog dat veranderen geen echte optie is. Er zijn verplichtingen, verwachtingen, mensen die op je rekenen. Het leven lijkt vast te liggen in keuzes die al gemaakt zijn.
Maar langzaam ontstaat er ruimte voor een andere gedachte.
Misschien kan het wel anders.
Niet door alles ineens om te gooien, maar door kleine verschuivingen. Een grens die je voor het eerst uitspreekt. Iets wat je niet meer automatisch doet. Een moment waarop je kiest voor rust zonder jezelf daarvoor te verantwoorden.
Stap voor stap ontdek je dat er meer mogelijk is dan je dacht. Dat verantwoordelijkheden blijven bestaan, maar dat jij er anders in kunt staan. Dat je niet hoeft te verdwijnen in de drukte om alles draaiende te houden.
En ergens onderweg verandert er nog iets.
Je zoekt niet langer naar meer, maar naar wat dichterbij voelt. Naar minder moeten en meer jezelf mogen zijn. Naar momenten die energie geven in plaats van kosten.
Misschien is dat geen nieuwe versie van jezelf, maar een rustige terugkeer naar wie je altijd al was.
Niet alles hoeft meer.
En wat blijft, klopt ineens beter.
Misschien herken je dit gevoel.
Neem eens een moment om stil te staan bij de vraag:
Wat in je leven voelt nog als moeten, en wat voelt als thuiskomen?
Schrijf het eens op, zonder oordeel. Soms begint verandering alleen al met eerlijk kijken.
Volg Bijzonder Rustig op instagram
Reactie plaatsen
Reacties