Onrust en uitstelgedrag

Ik herken dat nogal erg bij mezelf. Vooral bellen staat bij mij met stip op nummer één. Ik ben gewoon geen beller. Ik hou er niet van. Dus als het ook maar even kan, probeer ik het te omzeilen. Dan stuur ik liever een mailtje. Wat meestal helemaal niet zo handig is, want uitgerekend daarop komt dan geen reactie. En dan blijft het alsnog liggen. 

Ondertussen leid ik mezelf af met andere bezigheden. Ik ruim iets op, begin aan iets anders of bedenk in mijn hoofd een smoesje: vandaag even rustig aan, dat telefoontje is voor morgen. Morgen voelt altijd als een betere dag om het te doen.

Alleen gebeurt er ondertussen iets anders. Het verdwijnt namelijk niet echt. Het blijft ergens op de achtergrond aanwezig. Alsof er een tabblad openstaat in je hoofd dat je niet afsluit. En juist dat zorgt voor onrust. Je bent er niet actief mee bezig, maar je voelt het wel steeds. Een soort lichte spanning die blijft hangen.

Bij mij begon dat steeds meer in de weg te zitten. Niet eens door de taak zelf, maar door het gevoel dat er van alles nog moest. Daarom ben ik alles wat gedaan moet worden gaan opschrijven. Gewoon simpel, op een lijstje. En ik heb zelfs een whiteboard gekocht waar ik de moeten-dingen opschrijf. Ik probeer dingen meteen te doen zodat ik ze kan afstrepen en alleen het opschrijven geeft al zoveel meer rust! Alsof mijn hoofd niet meer alles hoeft te onthouden. Ik merk ook dat ik dingen sneller doe. Oké… op het bellen na. Daarbij kijk ik nog steeds stiekem eerst of er een andere manier is. En als dat niet zo is, dan staat het onderaan mijn lijstje. Het blijft voor mij gewoon een dingetje dat ik lastig vind en dat me onrust bezorgt.

Wat ik interessant vond om te ontdekken, is dat uitstellen eigenlijk helemaal niet zoveel met luiheid te maken heeft. Vaak stellen we dingen uit omdat ze ongemak oproepen.
Je brein maakt continu een snelle inschatting: voelt dit prettig of niet? Dingen zoals bellen, administratie of financiële zaken kunnen ongemerkt spanning geven. Je weet niet precies hoe het gesprek loopt, je bent bang iets verkeerd te doen, of het voelt gewoon als teveel tegelijk. Dan kiest je brein automatisch voor iets wat op dat moment makkelijker voelt.

Door iets uit te stellen ervaar je even opluchting. Alleen is die rust dus tijdelijk, want onafgemaakte taken blijven in je hoofd actief. Je brein houdt als het ware bij wat nog niet afgerond is, waardoor het steeds terugkomt in je gedachten. Dat is ook waarom het blijft knagen, zelfs als je er niet bewust mee bezig bent. En eerlijk? Vreselijk vind ik dat.

Misschien is dat ook waarom een simpel lijstje zo helpt. Zodra iets op papier staat, hoeft je hoofd het niet meer vast te houden. Het wordt overzichtelijker en kleiner. En dat moment van afstrepen geeft stiekem ook een klein gevoel van voldoening.

Ik ben er trouwens nog niet helemaal vanaf hoor. Sommige dingen blijven lastig en dat is blijkbaar gewoon zo. Maar ik merk wel dat de onrust minder wordt als ik dingen zichtbaar maak en stap voor stap aanpak.

Herkenbaar? En hoe gaan jullie daarmee om?

Een leuk, grappig boekje over uitstelgedrag met fijne praktische tools vind je hier: