Soms ontstaat iets niet uit een strak plan, maar uit een gevoel dat steeds harder begint te fluisteren totdat je er niet meer omheen kunt.
Samen met mijn lieve vrouw was ik al een hele tijd bezig met Bijzonder Onderweg. Daar konden we echt ons ei in kwijt op verschillende vlakken, en dat is nog steeds zo. We vinden namelijk best veel leuk en dat konden we op deze plek delen.
Maar ergens onderweg gebeurde er iets anders. Iets persoonlijkers.
Vorig jaar zat ik een tijd ziek thuis. Voor het eerst had ik niet meer de mogelijkheid om gewoon door te gaan. En juist toen realiseerde ik me hoe lang ik eigenlijk al bezig was geweest met alle ballen in de lucht houden. Het voelde alsof ik voor tien mensen tegelijk moest nadenken. Alles regelen, overal verantwoordelijkheid voelen, altijd “aan” staan.
Mijn hoofd bleef doorgaan, maar mijn hele systeem schreeuwde ondertussen iets anders:
rust.
Rust. Stilte. Even ademhalen.
Alleen… het leven gaat door. En ik dus ook. Dus hop, weer die ballen de lucht in en vooruit met de geit. Want zo doen we dat toch? Gewoon doorgaan.
Ik kon wederom nergens echt de plek, de ruimte of het moment vinden om tot rust te komen. Ik raasde overal voorbij. Gestrest, gespannen, altijd bezig met wat nog moest. De mooie, kleine dingen in het leven zag ik wel, maar ik voelde ze niet meer echt.
Totdat mijn lichaam besloot dat het genoeg was.
Alsof het zei: als je niet wilt luisteren, dan moet je maar even voelen.
En toen kon ik heel fijn letterlijk niets meer.
Ik moest controle loslaten. Hulp vragen. Vertragen. En dat vond ik misschien nog wel het moeilijkst van alles. Maar juist in die periode begon er ook iets te verschuiven. Ik ging nadenken over hoe belangrijk rust eigenlijk is. Niet als luxe, maar als noodzaak. Als basis.
Langzaam groeide het verlangen naar een plek.
Een plek waar ik zelf terecht kon, maar vooral ook een plek voor anderen.
Een plek waar je even mag stoppen.
Waar je jezelf mag zijn, zonder maskers.
Een plek die veilig voelt. Warm. Zacht.
Een plek waar je herkenning vindt en verbinding voelt.
Waar je even minder alleen bent.
Waar je weer oog krijgt voor de mooie, kleine dingen. En soms gewoon voor de fijne, gewone dagen.
Zonder groot plan ben ik begonnen. Gewoon, op Instagram. Geen strategie, geen verwachtingen, geen perfecte voorbereiding. Ik begon dingen te delen en te posten, vooral om uit te proberen.
En eerlijk? Ik doe eigenlijk maar wat.
Mijn uitgangspunt was simpel: ik doe wat goed voelt en wat ik leuk vind want ik wilde niet opnieuw verdwijnen in regels, algoritmes, of in het idee van hoe het “hoort” of wat “beter werkt”. Dit moest anders zijn. Zachter. Vrijer.
Ik ben nog niet zo lang bezig en het groeit allemaal niet snel, maar dat hoeft ook niet. Het hoeft geen haast te hebben. Ik geloof dat deze plek vanzelf gevonden wordt door mensen die het op dat moment nodig hebben.
De afgelopen tijd is het hier wat stiller geweest, omdat ik door omstandigheden minder kon doen. Maar nu er weer ruimte ontstaat, merk ik hoeveel inspiratie en energie dit mij geeft. Het maakt me blij. En misschien nog wel belangrijker: het geeft me rust. Eindelijk!
Daarom heb ik nu ook een eigen plek gemaakt op onze website: Bijzonder Rustig (ja, hier dus, tadaaa!). Een plek waar ik kan schrijven, nadenken, delen. Over rust. Over vertragen. Over kleine dingen die het leven zachter maken. Soms iets persoonlijks, soms gewoon iets fijns of inspirerends.
Ondertussen ben ik ook bezig met iets waar ik zó enthousiast van word: mijn eigen kaartendeck maken (daar kun je HIER meer over lezen en ik zal er nog wel eens vaker iets over delen). Echt, ik vind het geweldig leuk om te doen. Al zit mijn perfectionisme me soms flink in de weg, en Canva trouwens ook af en toe π. Maar ik kom er wel. Zonder haast. En ondertussen leer ik er alleen maar van. Win-win dus!
Mijn droom is om aan Bijzonder Rustig uiteindelijk ook een klein webwinkeltje te koppelen, met mooie producten die bijdragen aan meer rust en zachtheid in het dagelijks leven. En ja… soms heb ik zoveel ideeën dat ik het liefst alles in één dag zou willen doen. Dan moet ik mezelf echt even afremmen.
Maar misschien is dat juist waar Bijzonder Rustig over gaat.
Niet sneller.
Niet meer.
Maar stap voor stap. Op een manier die goed voelt.
Bijzonder Rustig is eigenlijk ontstaan omdat ik zelf die rust zo hard nodig had. En misschien is dat nog steeds wel de kern: een plek creëren waar we allemaal af en toe even mogen landen.
Welkom!
Dit is een heel fijn boek met quotes en methodes die je kunnen helpen meer rust in je hoofd te krijgen.
Reactie plaatsen
Reacties