Je voelt nét iets meer dan anderen. De sfeer in een ruimte. De stemming van iemand tegenover je. Geluiden, woorden, beelden, alles komt harder binnen.
Misschien heb je jezelf vaak afgevraagd: Waarom raakt dit mij zo? Of gedacht dat je te gevoelig was, een aansteller, iemand die het leven gewoon niet zo goed aankon.
Jarenlang dacht ik dat ook. Dat er iets mis met me was. Dat ik sterker moest zijn, harder, minder voelen. Maar hoe harder ik mijn best deed om me aan te passen, hoe vermoeider ik werd. Tot ik ontdekte: ik was niet zwak. Ik was hoogsensitief.
Hoogsensitief zijn betekent dat prikkels dieper worden verwerkt. Geluiden, emoties, beelden, sferen en indrukken komen intenser binnen. Niet alleen van jezelf, maar ook van anderen. Het is geen stoornis en geen label om jezelf in vast te zetten, maar een eigenschap. Een manier waarop je zenuwstelsel werkt.
En die eigenschap kan mooi zijn…
maar ook overweldigend.
Toen ik jong was, voelde ik al veel. Ik zag het mooie in kleine dingen: de natuur, licht, stilte. Dat voelde vanzelfsprekend. Maar hoe ouder ik werd, hoe meer er binnenkwam. Te veel soms. Ik pikte stemmingen op van anderen, voelde spanningen die niet van mij waren, en begreep niet waarom ik zo diep geraakt werd door dingen waar anderen makkelijker aan voorbij leken te gaan. Woorden of reacties van mensen kwamen (en nog steeds regelmatig) zo hard binnen. Ik kan zo moeilijk tegen hardheid.
Ik dacht dat ik anders was. Dat ik me aanstelde. Dat ik gewoon niet sterk genoeg was voor deze wereld.
Ik ben nog steeds gevoelig. Dat zal ik ook altijd blijven. En eerlijk? Soms is dat lastig en vermoeiend. Maar ik leer steeds beter luisteren naar wat ik nodig heb.
Ik scherm me af waar dat kan. Ik kijk geen nieuws vol geweld en onrust. Ik kies bewust voor mooie verhalen, muziek die me raakt, de rust van de natuur. Niet omdat ik mijn ogen sluit voor de wereld, maar omdat ik mezelf bescherm.
Mijn energie gebruik ik liever voor creativiteit. Voor schrijven. VoorReiki, voor mezelf en voor anderen. Dat zijn momenten waarop alles samenkomt en mijn gevoeligheid geen last is, maar een kracht.
Ik hou van echte gesprekken. Zachte gesprekken. Open gesprekken waarin je elkaar echt ziet. Negativiteit vermijd ik liever. Niet uit onwil, maar omdat het me leegzuigt. Ik voel het te diep.
Gevoelig zijn vraagt om keuzes maken. Om grenzen. Om mildheid naar jezelf.
Misschien herken jij jezelf hierin. Misschien heb jij ook lang gedacht dat je te veel was. Te gevoelig. Te intens.
Maar wat als dat ‘te’ eigenlijk precies goed is?
Wat als jouw gevoeligheid geen probleem is, maar een kompas?
Bijzonder rustig leven begint soms met erkennen wie je werkelijk bent.
Een oefening die ik zelf weleens doe om terug in mijn eigen ruimte te komen:
Ga even zitten of staan met beide voeten op de grond.
Adem rustig in door je neus en uit door je mond.
Stel je voor dat je een bol om jezelf heen hebt. Je zit als het ware in die bol.
Om die bol visualiseer je een gouden rand.
De bol is stevig genoeg zodat alles wat niet van jou is, buiten mag blijven.
Zeg in jezelf (of hardop, als dat fijner voelt):
Ik ben hier. Bij mezelf. In mijn eigen ruimte.
Voel je voeten.
Je adem.
Je lichaam.
Alles wat nu binnenkomt en niet van jou is, mag langs je heen gaan.
Blijf hier nog drie rustige ademhalingen.
En ga daarna weer verder, met een beetje meer ruimte om je heen.
Reactie plaatsen
Reacties