Ken je dat? Altijd maar doorgaan, altijd de ballen omhoog proberen te houden en sterk te blijven.
Je bent goed in vooruit denken en plannen en zelfs om voor anderen te denken en te zorgen.
Totdat je op een dag beseft: ik sta op stand overleven in plaats van dat ik leef.
Zo was ik. Jarenlang. Eigenlijk zo lang ik me herinner. Altijd gespannen en nauwelijks kunnen ontspannen. Omgaan met dagelijkse gebeurtenissen werd steeds moeilijker en alles kwam altijd mega denderend binnen en daar kon ik moeilijk mee omgaan. Nu pas begin ik het te begrijpen. Dan ben je 44 en dan begin je blijkbaar pas dingen te zien.
Mijn lichaam en mijn geest riepen en riepen… maar ik luisterde niet. Totdat het schreeuwde. Op een moment kon ik eigenlijk niets meer. Niet deelnemen aan het dagelijkse leven, niet doorgaan zoals ik gewend was. Alles viel weg. Ik moest leren loslaten, hulp vragen en accepteren. Alle controle die ik dacht te hebben, viel weg. Alles was onvoorspelbaar en dat voelde zo onvertrouwd.
Het was een kantelpunt. Ik besefte dat er iets moest veranderen. Ik zou mezelf verraden als ik nu niet ging luisteren en voelen naar wat ik echt belangrijk vond. Loslaten wat niet meer bij me past, mezelf ruimte geven om te ontdekken wat ik wil, keuzes maken vanuit mijn hart. Om te leven in plaats van overleven.
De ingepeperde gedachte dat de ratrace van de maatschappij normaal is… dat kon ik loslaten. Want het klopte niet voor mij. Ik hield het allemaal niet bij, nooit gekund. Elke dag was een strijd: met mezelf, met het leven, met de wereld om me heen. Het moest klaar zijn. En zo begon voorzichtig een nieuw begin.
Vanaf mijn bed in de woonkamer begon ik te bouwen aan Bijzonder Rustig. Een plek waar ik alles kan doen wat ik fijn vind, vanuit mijn hart. Heel veel ideeën heb ik nog, maar ik geef mezelf de tijd. Zoals ik groei, groeit deze plek met me mee. En ik hoop dat het een plek mag zijn waar jij je thuis voelt, waar je jezelf mag zijn, en misschien zelfs mooie dingen vindt die je raken of steunen.
En denk eens goed na… doe jij wat je echt gelukkig maakt? Of doe je wat je denkt te moeten doen om te overleven?
Wat als we allemaal een beetje minder zouden moeten en meer zouden mogen ZIJN…?
Stel jezelf maar eens de vragen:
- Welke dingen doe ik omdat ik denk dat ik moet?
- Welke dingen doe ik omdat ze mij echt blij maken?
- Waar voel ik spanning of strijd in mijn dagelijkse leven?
- Waar zou ik meer ruimte aan willen geven voor mezelf?
Schrijf op wat er in je opkomt, zonder te oordelen. Alleen zien wat er is.
Dit is geen plan van aanpak, geen moeten… alleen een moment om jezelf beter te leren kennen.
Reactie plaatsen
Reacties