Soms kunnen onze gedachten ons al bang maken voor iets wat in werkelijkheid nog helemaal niet is gebeurd.
Soms kan mijn hoofd ergens in blijven hangen.
Misschien herken je dat wel.
Er staat iets op de planning waar je een beetje tegenop ziet. Een gesprek, een situatie, een reactie van iemand waarvan je niet weet hoe die zal zijn.
En ergens gedurende de dag begint je hoofd ermee aan de haal te gaan.
Je denkt er nog eens over na.
En nog eens.
Langzaam beginnen er allerlei gedachten te ontstaan over hoe het misschien kan lopen. Wat iemand misschien zal zeggen. Wat er mis kan gaan.
Voor je het weet voelt het alsof die situatie al bijna echt is.
Terwijl het moment zelf nog niet eens heeft plaatsgevonden.
Wat ik zo typisch vind aan piekeren, is dat je hoofd vaak probeert om je te beschermen. Het wil vooruitdenken, mogelijke problemen alvast oplossen of voorkomen dat je voor verrassingen komt te staan.
Alleen werkt het niet altijd zo.
Want hoe meer je gedachten vooruit gaan in de tijd, hoe meer ruimte er ontstaat voor aannames.
En die aannames voelen soms net zo echt als de werkelijkheid.
Je kunt er zelfs een beetje bang van worden.
Voor een situatie die nog niet eens gebeurd is.
En ondertussen gebeurt er nog iets anders.
Je bent er de hele dag mee bezig.
Een groot deel van je energie gaat naar iets wat misschien helemaal nooit zo zal verlopen.
Want als ik later terugkijk, merk ik vaak dat de werkelijkheid veel rustiger en minder erg was dan mijn gedachten.
Het gesprek waar ik tegenop zag bleek eigenlijk gewoon een normaal gesprek.
De situatie die zo groot voelde in mijn hoofd, bleek uiteindelijk klein.
En soms vraag ik me dan af hoeveel ruimte mijn gedachten hebben ingenomen voor iets wat uiteindelijk helemaal niet zo zwaar was. En hoe erg ik mijn dag erdoor heb laten beïnvloeden.
Wat mij soms helpt op zo’n moment, is proberen om even uit mijn gedachten te stappen.
Niet door ze weg te duwen, maar door er even van een afstand naar te kijken en me bewust ervan te worden:
dit zijn gedachten.
Niet per se de werkelijkheid.
Het helpt een beetje om mijn hoofd iets rustiger te maken.
Wat ook wel eens helpt is om me te focussen op iets anders: iets in huis, of buiten in de natuur. Ik ga vaak even iets doen om afleiding van mijn gedachten te zoeken, om uit mijn hoofd te stappen. Een wandeling maken, schrijven, iets opruimen in huis, het gezellig maken of zelfs gewoon even de boodschappen doen. Vaak helpt dat wel iets.
Ik ben wel benieuwd hoe dit voor jou is en hoe je omgaat met piekergedachtes.
Een kleine oefening als je merkt dat je piekert
Als je merkt dat je gedachten blijven rondgaan, probeer dan even dit:
Sta een moment stil en stel jezelf rustig drie vragen.
1. Is dit iets wat nu gebeurt, of iets wat misschien gaat gebeuren?
2. Weet ik zeker dat het zo zal lopen, of maakt mijn hoofd er een verhaal van?
3. Wat gebeurt er eigenlijk in dit moment, waar ik nu ben?
Neem daarna een paar rustige ademhalingen en breng je aandacht terug naar het moment waar je nu bent.
Heel vaak merk je dan dat het hier, in dit moment, eigenlijk best rustig is.
En dat je gedachten misschien al een stuk verder waren dan het leven zelf.
Niet elke gedachte is namelijk een waarheid. Soms is het alleen een angst die hard praat.
Hieronder een fijn boek over omgaan met piekeren. Met opdrachten waar je veel aan kunt hebben.
Volg Bijzonder Rustig op Instagram:
Reactie plaatsen
Reacties